Büyümek.

Bugüne kadar hayatin bana ne ögrettigini sorarlarsa, söyleyebilecegim tek sey “Bir sey yapacaksan, sonrasini düsünmeden yap. Eger bir sey senin mutlu olmani saglayacaksa, kendine engel olma, hicbir firsati kacirma.” olur.

Cünkü pismanliklar, yapilan seyler icin degil, yapilmayip “keske…” denilen seyler icin vardir. Belki de bunu anlamam icin, diger insanlarin da tabiriyle ‘büyümem’ gerekiyordu. Ne kadar büyüyebildim, bilmiyorum. Fakat bunun farkindayim artik.

Hayat bazi seyleri erteleyecek kadar cok zaman vermiyor bize. Sundugu firsatlari kacirinca da, affetmiyor.

Oturup saatlerce hayal kurmakla olmuyor. Hayat bize gelecege dair hayal kurmayi degil, planlar yapmayi ögretiyor. “Birkac yil sonra orada olmak istiyorum.” degil “Birkac yil sonra orada olacagim.” demeyi ögretiyor.

Bunlari yapabilmemiz icin büyümemiz gerekiyor.

Büyürken canimiz aciyor. Ama bunlar normal.

Büyümeye dair yasanan her sey sancili gecer.